Jeździectwo

Jeździectwo

Jeździectwo

Dyscyplina ta jest w gruncie rzeczy bliźniaczo podobna do jeździectwa uprawianego przez pełnosprawnych. Różni się w zasadzie tylko przyrządami i specjalnymi siodłami, dzięki którym zawodnicy mogą bezpiecznie wsiąść na konia, a następnie się na nim utrzymać. W skład parajeździectwa także wchodzi pięć konkurencji: skoki przez przeszkody, rajdy długodystansowe, powożenie, woltyżerka oraz ujeżdżenie. W Igrzyskach Paraolimpijskich sportowcy rywalizują tylko w ostatniej z wymienionych konkurencji – ujeżdżeniu. W dużym uproszczeniu to taki „taniec” konia i jeźdźca przy specjalnie dobranej muzyce.
Parajeździectwo dostosowane jest do osób z różnymi rodzajami niepełnosprawności. Mogą je więc uprawiać osoby z dziecięcym porażeniem mózgowym, wadami wrodzonymi, niewidomi oraz osoby z niepełnosprawnością wynikającą z zaburzeń neurologicznych i ortopedycznych. Dla wyrównania szans sportowcy podzieleni są na klasyfikacje uwzględniającą możliwości zawodnika, uzależnione od stopnia i rozległości niepełnosprawności.
Należy podkreślić, że jeździectwo jest nieocenioną formą rehabilitacji. Czy jest trudne? Ludzie zajmujący się na co dzień tym obszarem zgodnie twierdzą, że jedyną częścią ciała niezbędną do uprawiania tej dyscypliny jest głowa. Wiele to mówi o specyfice tego sportu.
W 2006 roku parajeździectwo zostało włączone w oficjalne struktury Międzynarodowej Federacji Jeździeckiej, a co za tym idzie, również Polskiego Związku Jeździeckiego. Trudno o lepsze potwierdzenie integracyjnego charakteru tej dyscypliny łączącej grację i piękno z miłością do zwierząt.