Jedna z najważniejszych dyscyplin polskiego sportu niepełnosprawnych. Różni się od klasycznego podnoszenia ciężarów przede wszystkim tym, iż zawodnicy nie rywalizują w pozycji stojącej. Osoby ze schorzeniami narządu ruchu wyciskają sztangę leżąc plecami na ławeczce. Z kolei osoby z uszkodzonym wzrokiem rywalizują w trójboju, na który składają się następujące konkurencje: wyciskanie leżąc tyłem, martwy ciąg i przysiad.
 
Cel rywalizacji jest prosty – zwycięża zawodnik, który podniesie największą ilość kilogramów. Podobieństwo z rywalizacją pełnosprawnych ciężarowców polega także na tym, że w zawodach uczestniczą zarówno mężczyźni, jak i kobiety. Obowiązuje też podział na kategorie wagowe. Mając na uwadze wyrównanie szans, na końcowy wynik zawodników z amputacjami wpływają wysokość i rodzaj amputacji – dolicza się specjalne „przeliczniki” do faktycznego ciężaru ciała. Strój zawodnika określony jest ścisłymi przepisami.
 
W „ciężarach” osób niepełnosprawnych zwraca się baczną uwagę na technikę podnoszenia. Zawodnik leżący na ławeczce przez cały czas wykonywania boju musi się z nią stykać. Z kolei asekurujący go asystenci nie mogą pomagać podczas podnoszenia ciężaru.
 
Technika boju oceniana jest przez sędziów i to oni zatwierdzają udaną próbę. W ostatnich latach coraz częściej podnoszenie ciężarów wykorzystuje się podczas pokazów promujących sport niepełnosprawnych. Dynamicznemu show towarzyszy żywa, energiczna muzyka, podkreślająca siłę i moc ciężarowców.
 
Samo regularne uprawianie podnoszenia ciężarów wpływa na poprawę gorsetu mięśniowego osób niepełnosprawnych. Jest więc doskonałym elementem rehabilitacji. Sport dedykowany zawodnikom zarówno z urazami rdzenia kręgowego, porażeniem mózgowym, jak i z amputacjami.