Strzelectwo

Testem na dokładność i kontrolę oddechu, do którego powodzenia potrzebna jest „stabilna ręka i umysł” jest strzelectwo sportowe rozgrywane w konkurencjach karabinowych i pistoletowych.  Chirurgiczna precyzja cechuje najlepszych zawodników z niepełnosprawnościami, którzy uprawiają tę dyscyplinę, obecną na igrzyskach od Toronto od 1976 roku.

Strzelectwo mogą trenować przede wszystkim osoby z niepełnosprawnością fizyczną. Dla wyrównania szans stosuje się podział na konkurencje oraz grupy schorzeń. Ze względu na rodzaj niepełnosprawności niektórzy strzelają z pozycji stojącej, zaś inni siedząc na wózku lub specjalnym krzesełku. Odległość do tarczy wynosi 10, 25 i 50 metrów. W niektórych przypadkach niepełnosprawności dopuszczalne jest podpieranie karabinu. Co ciekawe, strzelectwo mogą też uprawiać osoby z uszkodzonym narządem wzroku, stosując przy tym urządzenia emitujące dźwięk sygnalizujący zbieżność celownika z celem.

Do uprawiania strzelectwa nie potrzeba profesjonalnej strzelnicy, bez niej możliwe jest zorganizowanie treningu. Kluby zrzeszone w PZSN „Start”, które zawodowo trenują najlepszych strzelców są w  Białymstoku, Bydgoszczy, Gorzowie Wielkopolskim, Olsztynie, Polkowicach, Szczecinie i Zielonej Górze.