Kolejna dyscyplina o wymiarze integracyjnym. Wioślarze niepełnosprawni trenują i rozgrywają swoje zawody na tych samych obiektach, na których ścigają się ich pełnosprawne koleżanki i koledzy. Różni się technika wiosłowania. O ile w przypadku osób sprawnych ogromną rolę odgrywa praca nóg, o tyle niepełnosprawni do napędzania łódki używają jedynie górnych partii ciała.
 
W wioślarstwie niepełnosprawnych wyróżniamy cztery konkurencje: jedynkę kobiet, jedynkę mężczyzn, dwójkę damsko-męska oraz czwórkę ze sternikiem (2+2). Osady podczas każdego wyścigu muszą pokonać dystans 1 km. Zawodnicy płyną po wyodrębnionych torach, których nie mogą zmieniać. Nieco specyficzny jest sprzęt wioślarzy niepełnosprawnych. Szersze niż tradycyjnie są kadłuby łodzi, a ich dno jest bardziej płaskie. Ma to zwiększyć stabilność łódek. W większości konkurencji na stałe zamontowane są siedzenia, które stabilizują nogi i tułów.
 
Osoby średnio zorientowane w sporcie często mylą wioślarstwo z kajakarstwem. Warto więc wyjaśnić, że najbardziej widoczną różnicą tych dwóch dyscyplin jest to, iż wioślarz siedzi plecami do kierunku, w którym płynie.
 
Zdjęcie z nagłówka: Steve Selwood