Narciarstwo alpejskie dla osób z niepełnosprawnościami zaczęło być uznawane za formę rehabilitacji na przełomie lat 50. i 60. XX wieku. Stanowi sport, który wspaniale integruje, podnosi poziom adrenaliny i daje uczestnikom poczucie wolności oraz wiarę we własne siły. Przełamywanie barier na stoku jest często postrzegane jako metafora pokonywania trudności w życiu codziennym. Narciarstwo alpejskie daje poczucie, że zima przestaje być trudna – wręcz przeciwnie, staje się oczekiwaną porą roku pełną emocji i satysfakcji.

Narciarstwo alpejskie osób z niepełnosprawnościami po raz pierwszy zagościło w programie zimowych igrzysk paralimpijskich w 1976 roku w Örnsköldsvik.  Zmiany w przepisach wprowadzone po 2006 roku, w tym połączenie klas startowych oraz zastosowanie przeliczników czasowych, znacznie podniosły poziom trudności rywalizacji. W efekcie zmniejszono liczbę dostępnych medali, a przejście do nowych zasad sprawiło, że sukcesy na poziomie międzynarodowym stały się jeszcze trudniejsze do osiągnięcia. Pierwszy medal po tych zmianach, brązowy w slalomie gigancie w Pjongczangu 2018, zdobył Igor Sikorski.