Lekkoatletyka to najbardziej popularna dyscyplina sportu uprawiana przez osoby z niepełnosprawnością. Konkurencje rozgrywane są na tych samych obiektach, na których startują zawodnicy sprawni. Jest bardzo widowiskowa i przejrzysta dla widzów, bowiem proste są jej zasady. Wygrywa ten, kto: szybciej pokona określony dystans, dalej rzuci lekkoatletycznym przyrządem lub wyżej skoczy. Charakterystyczne dla tej dyscypliny jest także to, że mogą ją uprawiać sportowcy z każdą niemal niepełnosprawnością – amputowani, niewidomi i niedowidzący, osoby z porażeniem mózgowym czy uszkodzeniem rdzenia kręgowego (tetra i paraplegicy). Podobnie jak w lekkoatletyce sprawnych sportowców rzucać można oszczepem, dyskiem oraz (tylko w przypadku niepełnosprawnych) maczugą. Także konkurencje związane ze skokami są identyczne – skoki w dal i wzwyż. Oczywiście najbardziej znaną rywalizację stanowią biegi na różnych dystansach, począwszy od stu metrów, przez biegi średnie i długie, aż do maratonu wynoszącego tradycyjnie 42 195 m. Oryginalną i różniącą od klasycznej lekkoatletyki konkurencją są wyścigi na wózkach. Zawodnicy startujący w zawodach podzieleni są na grupy i klasy w zależności od niepełnosprawności, aby w jak największym stopniu wyrównać szanse sportowców. Wszystkie zawody lekkoatletyczne odbywają się w zgodzie z przepisami IAAF uwzględniając oczywiście możliwości funkcjonalne osób niepełnosprawnych. Ciekawostką może być fakt, że podczas startów niewidomych w skokach, na stadionie obowiązuje bezwzględna cisza. O dużym zainteresowaniu „królową sportu” uprawianą przez osoby niepełnosprawne może świadczyć zapełniony stadion w Londynie podczas ostatnich Igrzysk Paraolimpijskich w 2012 r. Ludzie przyszli oglądać fantastyczną rywalizację wysportowanych lekkoatletów, używających najwyższej klasy sprzętu pomocniczego – wózków czy protez. Lekkoatletyka ma świetny wpływ na poprawę sprawności, w związku z czym traktuje się ją jako jedną z najlepszych metod rehabilitacji. I co istotne, może ją uprawiać każdy.